مشق زندگی

وب نوشت صادق دوپیکر ... باز باید سرنوشت از سر نوشت

دل نوشته
نویسنده : صادق دوپیکر - ساعت ٦:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱۱/۱٧
 

دراین شب وحشت زا  دستهای خسته ام را بگیر

و کلمه ی معصومی را که بر زبانم متوقف مانده اند


                                                                  به سوی عشق ببر

در این زمستان قطبی پیراهنم را با عطر یوسف گرم کن


و هفت آسمان گمشده را از روی شانه هایم بردار


بر سطر سطر عریانیم شعر هایی را میخوانی

 که فرشته ها با دستهای نورانی شان نوشته اند


 ودر تارو پود آوازهایم هزارصبح کوچک را میبینی

 که یکی پس از دیگری متولد می شوند


دستهای خسته ام را بگیر و به سوی عشق ببر

                                                               ای خدای من


 
Email Icon by Parstools.com
 
درد دل
نویسنده : صادق دوپیکر - ساعت ٦:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱۱/۱٧
 

خسته ام ----------------

خسته از هم چیزو همه کس                                 

خسته از هرچه نیست و هست

خسته از تو که نیستی                                                                 

و خسته از خود که هستم

خسته ام --------------

خسته از نموندن و رفتنت

خسته از نبودن تو و آواز بی کسی

 خسته از لحظه ها که پر از رویای برگشتن توست

خسته از امید که هیچ وقت مرحمی بر روی دل پر دردم نبود

از همه چیزو همه کس خسته ام

حتی از زمستون که همیشه قلب یخی تورو به یاد من میاره

و حکایت دستای سرد و چهره بی روح تورو برای من بازگو میکنه

خسته از چشای ابری و گرفته که حتی یه قطره هم برای باریدن نداره

خسته از رویاهایی که دیگه طلایی نیستن

خسته از محبتی که هیچوقت صادق نبود

خسته از غریبه ای که هیچوقت آشنا نشد

------------------------------------------------------ ای خدای من


 
Email Icon by Parstools.com
 
یاد کودکی ها
نویسنده : صادق دوپیکر - ساعت ٥:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱۱/۱٧
 

دلم خیلی ساکته و حسابی هم سکوت کرده، روز به روز حواس من داره  شفافیتش رو از دست میده، مثل زمانی که پلک نزدیک میکنی تا کور سویی رو ببینی از ساحل های دور دورررر.

 

میدونم زمان زیادی هست که در کابوس پریشانی خودم گرفتار شدم و مدام با خودم میگم: کی تموم میشه این روزهای سنگین؟؟ روزهایی که مثل تابستون دم کرده و داغه... روزهای مرطوب و شرجی تابستون که نفس تا خرخره بالا نمیاد.

 

لذت زندگی و خوشی داره فرار میکنه از من یا من دارم فرار میکنم اونم از همه چی!!

 

من دلم برایه خودم تنگ شده برای دوران  بچگی هام . برایه روزی که من یه بچه بودم یه کودک، کودکی که درونش شور بود و نشاط و خالی از هر غمی و فکری حتی ترس از خیلی چیزا و تو چشماش پر بود از آب و روشنایی، چه دورانی بود........

 

تو این گیر و دارها و تو این همه مشکلات فقط دنبال یه چیزم میدونین چی؟؟؟

 

کودک درونم چون نه نفرت، نه دروغ، نه فریب و نه شعار رو نمی شناخت و نمی شناسه. من کودک درونم رو میخوام..........

 

میدونم اگه برگردم به اون دوران و به کودک درونم هیچ وقت دیگه دلم نمیخواد بزرگ شم....


 
Email Icon by Parstools.com